Στο κρεβάτι του σπιτιού, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Ο παππούς και η γιαγιά, ζευγάρι χρόνια στο ίδιο σπιτικό, δεν χρειάζονται λόγια για να καταλάβουν ο ένας τον άλλον… μέχρι που ο παππούς αποφασίζει να μιλήσει: «Μελίνα τέρεν…» λέει με σοβαρό ύφος. Το μάτι του παππού κλείνει, η γωνία του στόματος σηκώνεται ελαφρά. Κάτω από το στρώμα, το μπαστούνι του ξεπροβάλλει σα να θέλει να μπει στο παιχνίδι, σαν να είναι μέρος της καθημερινής, αστείας μα συνήθους ρουτίνας του. Η γαϊδούρα από την αυλή, σα να καταλαβαίνει την ένταση της στιγμής, κάνει το δικό της σχολιασμό με ένα ήχο σαν «εφημερίδα».
Η γιαγιά δεν χάνει στιγμή: «Νέπε Κώστη, χάσον τα μαλακίας… αφού εξέρω το παστόν ης εν ατό!» Και τότε το σπίτι γεμίζει γέλιο, γιατί οι λέξεις δεν είναι απλώς διάλογος είναι σατιρική περιγραφή της καθημερινότητας, με τον τρόπο που μόνο οι Πόντιοι ξέρουν. Το μπαστούνι κάτω από το στρώμα γίνεται σύμβολο του αστείου, η γαϊδούρα είναι η «κριτική επιτροπή» και η γιαγιά η φωνή της λογικής… με την πιο ποντιακή εκδοχή της!
Το σκηνικό θυμίζει καρτούν: Ο παππούς κοιτάζει με σοβαρότητα, σα να κερδίζει κάτι σημαντικό. Η γιαγιά τον κοιτάζει με αστείο ύφος και σαρκασμό. Το μπαστούνι «προβάλλει» σαν μέρος της ιστορίας. Και η γαϊδούρα σχολιάζει με ήχους… σαν να λέει «καλά, παιδιά, ηρέμησε!» Στο τέλος, καταλαβαίνεις: η καθημερινότητα στην Ποντιακή οικογένεια είναι γεμάτη χιούμορ, αλήθεια και ποντιακή σοφία ακόμα και στα πιο μικρά, αστεία πράγματα της ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.