Αμέσως μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο, οι πρώτοι χοροί ξεκίνησαν δειλά-δειλά στους μαχαλάδες μας. Μικροί και μεγάλοι, ντόπιοι και πρόσφυγες από το Καρς, μαζεύονταν στις αυλές και στις πλατείες. Ο χορός ήταν τρόπος να ξεχάσουν για λίγο τα βάσανα της κατοχής και τα δεινά του εμφυλίου.
Τα τραγούδια συνόδευαν πάντα το γλέντι. Άλλοτε λυπητερά, για όσους είχαν χάσει αγαπημένα πρόσωπα, άλλοτε ζωηρά, για να ξεχάσουν την πείνα και την καταπίεση. Πολλές φορές τραγουδούσαν όλοι μαζί, χωρίς όργανα, μόνο με τη φωνή τους. Το τραγούδι έδινε δύναμη και αλληλεγγύη.
Όταν υπήρχε οργανοπαίχτης, η χαρά πολλαπλασιαζόταν. Το κλαρίνο, το βιολί, το λαούτο και το νταούλι έδιναν ρυθμό στον χορό. Ακόμα και ένα μόνο όργανο αρκούσε για να ενώσει ολόκληρο το χωριό και να αναπτερώσει το ηθικό των ανθρώπων.
Το γλέντι δεν ήταν πολυτέλεια. Ήταν ανάγκη, τρόπος να ξαναβρεί ο κόσμος την ελπίδα και να αφήσει πίσω του τις μνήμες των πολέμων. Το χωριό μας γινόταν μια μεγάλη παρέα, μικροί και μεγάλοι μαζί, όπου οι χαρές και οι λύπες μοιράζονταν.
Μέσα από τον χορό, το τραγούδι και τα γλέντια, οι κάτοικοι έκαναν πράξη την ενότητα και τη συνεργασία. Οι νέοι παντρεύαν τα παιδιά τους, οι μεγαλύτεροι χαμογελούσαν ξανά και η ζωή στο χωριό άρχισε να παίρνει χρώμα. Τα γεγονότα εκείνης της εποχής έδειξαν πόσο σημαντική ήταν η αλληλεγγύη για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.