Το Φως ήρθε… ο λογαριασμός όχι ακόμα

Το κερί άναφτον, το ρεύμαν σβηστόν νέπε:Ο αριστερός δείχν’ το κερί κι ερωτά με απορία: «Τούτον άμον Άγιο Φως μυρίζει;» Κι ο άλλος γελά πικρά:«Γιοχ, ωρέ… φως χωρίς ρεύμαν έν.» Η ΔΕΗ γράφ’ χαρτίν, το κερί καίεται λίγο κι ο λογαριασμός μένει. Γιατί στα θαύματα πιστεύομεν, αλλά ο μετρητής… δεν πιστεύ’. Κι έτσι εσκότεψεν η λαμπάδα πριν ακόμα τελειώσει η κουβέντα.

 Τούτον το κερί πόσα ώρα καίετα Χάμποι; Άμα φυσά, ούλ’ κι ούλ’. Κι άμα σβήσει; Σκοτία, ωρέ… κι καφές χωρίς ζάχαρη. Κι εκάτσαν οι δύο, ο ένας να κοιτά το φως κι ο άλλος να μετρά τα χρέα. Καλόν κερίν έν τούτον. Ναι, αλλά εν μικρόν. Θα φτάσει; Άμα φτάσει η υπομονή. Κι επήεν η κουβέντα αλλού…

Άλλοι ανάβουν κεριά, άλλοι ανάβουν κουβέντες. Ο κόσμος προχωρεί όπως μπορεί κι ο καθένας κρατά ό,τι του έμεινε.Ο ένας δείχν’ το κερί και ρωτάει με απορία, σαν να ψάχνει απαντήσεις για όλον τον κόσμο: «Τούτον έν Άγιο Φως, ωρέ;» Κι ο άλλος, κάπως μουρτζούφλης, του λέει: «Γιοχ, ωρέ… ΔΕΗν χρωστούμεν, φως χωρίς ρεύμαν έν!»

Και κάτσαν εκεί οι δυο τους, με το κερί να τρεμοσβήνει και τα λόγια να κυλάν’ σαν ποτάμι. Ο ένας προσπαθεί να πιάσει την κατάνυξη, ο άλλος να θυμηθεί πού έμεινε με τις οφειλές. Κι έτσι η φάση του Αγίου Φωτός γίνεται μια μικρή ιστορία: φως, χρέη, κουβέντα, γέλιο και ποντιακή ψυχή. Μικρή στιγμή, μεγάλη αλήθεια: η ζωή στο χωριό δεν είναι ποτέ απλή, αλλά πάντα ζωντανή και γεμάτη λόγια.