«Κλώστ τέρεν! Η ζωή εν γεμάτη γέλια»

Σ' Τσουστουλήν, η ζωήν κυλάν με τα μικράν της μυστήριαν και τα καθημερινάς ποντιακές ιστορίες. Νέπε, ντο πράματαν εν αβούτα  π λέπομεν κάθαν μέραν; Ο ένας κάθεταιν σ' πολυθρόναν, δεβάζ τ' εφημερίδα τουν, κ'νομίζ  ότ η ησυχίαν του θα κρατά ώρας. Αλλά η ζωήν, νέτσην, κι εν ποτέ ήσυχην! Πάνταν εβρίσκουνταν στιγμάς που φτάνεσεν να γελάς, να τρέχς ή να σκώτς τα χέρε ψηλάν.

Στην Αναγέννηση, η ποντιακή ψυχή φαίνεται στις μικρές λεπτομέρειες: σα βλέμματαν, σα πειράγματαν, σα αστείαν που κι χρειάσκουνταν  λόγιαν για να τα καταλάβεν κανείς. Κι όπως λένε οι παλιοί: «Νέπε, όσα λέψς, όλα εν μάθημαν καρδιάς και γέλιου!».

Η ποντιακή ευγένεια δεν λείπει ποτέ, ακόμα κι όταν τα πράματα φαίνονται απλά. Κάθε γέλιο, κάθε πονηρή ματιά, κάθε αστεία αντίδραση είναι σαν να λέει: «Σταθείτε, νέπε, να δείτε πώς εν η ζωή!» Και μέσα σ’ αυτό το καθημερινό σκηνικό, οι ήρωες της Αναγέννησης εμφανίζονται σε όλες τις μορφές: ο παππούς με την υπομονή του, η γριά με τη σατιρική της ματιά, ο μικρός με την περιέργεια και το πείραγμα.

Κι έτσι, το σπίτι, η πολυθρόνα, η εφημερίδα και κάθε μικρό γεγονός γίνονται αφορμή για γέλιο, νοσταλγία και ποντιακή καρδιά. Όπως λέει και η παλιά ατάκα: «Κλώστ τέρεν, τιδέν κι φωρώ τσιπλάχεσα είμαι… γιάτι να χπαράγουμεν!»  δηλαδή, νέπε, πάντα με χιούμορ και καρδιά, ακόμα και στα πιο καθημερινά πράματα.

Στο τέλος της ημέρας, κάθε στιγμή εν πολύτιμη, κάθε γέλιο εν δώρο, και κάθε ποντιακή ατάκα εν μάθημα ζωής. Γιατί η ζωή στην Αναγέννηση δεν εν απλή, αλλά γεμάτη με χρώματα, ήχους και ποντιακό πνεύμα που μένει χαραγμένο στην καρδιά.