Τρένο για Αναγέννηση αναχωρεί σε 3 λεπτά. Πρώτη στάση: ς’ σον Τσαγκάλ. Δεύτερη στάση: ς’ σην Παπούτα. Όσοι θέλ’ αλλάην την κατάστασιν, να ανέβουν. Όσοι θέλ’ να κάθουνται και να λένε «εν έρθεν ακόμα η ώρα», να μείνουν απ’ έξω. Το τρένο: δεν γυρίζει πίσω, δεν περιμένει γνώμες, και δεν σταματά για μουρμούρα. Επόμενη ανακοίνωση: «Ελέγχος συνείδησης παρακαλούνται οι επιβάτες να μην κάνουν τον κοιμισμένο». Και έτσ’ εγίνταν πάντα…
Σο χωρίον όλοι ξέρ’νε πού πονεί, αλλά λίγοι βαστάνε το φάρμακον. Άλλος λέει «άφ’ το για αύριον»,άλλος «εν έν’ η ώρα», κι ο τρίτος στέκεται παραπέρα και μετράει ποιος εφτάεξεν πρώτα. Η κουβέντα πολλά ξέρει, η πράξη όμως κουτσαίνει. Κι όταν έρται η ώρα να σηκωθεί κανείς, οι περισσότεροι εσκύβαν να δέουν τα κορδόνια. Κι ύστερα, όταν το τρένο επέρασεν, ακούγεται η γνωστή φωνή: «Ας σο έλεγα εγώ…» Έτσ’ γράφεται η ιστορία: με πολλά λόγια, λίγα βήματα και έναν σταθμό πάντα γεμάτον κόσμο που περίμενεν το επόμενο δρομολόγιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.