Όχι για να μη τ’ς ακούνε… αλλά για να τ’ς ακούνε ούλ’. «Έσφαξαν το γουρούνι σ’ Τσιίσια… κι είπαν τι δεν. Ελάτε να τρώμε κι εμείς.» Η άλλη, δίχως πολλά-πολλά, με το βλέμμα το ποντιακόν το “καρφωτόν” απαντά: Εν εκτροπής ατό Αετς ευτάνε… Αντί να λεν “ελάτε κι εσείς”…»
Και κάπου εκεί, το γέλιο βγαίνει μόνο του. Γιατί σ' Πόντον και σ’ ατό το χωρίον δε μετράει το φαΐ, μετράει η πρόσκληση. Άλλο το «ελάτε να τρώμε κι άλλο το «ελάτε κι εσείς». Το πρώτον έν’ κουβέντα. Το δεύτερον έν’ καρδία. Κι άμα δε σ’ ειπώθανε καθαρά… ε, εν εκτροπής ατό, όσα γουρούνια κι αν εσφάξανε
Σο χωρίον, άμα έσφαζαν γουρούν’, εν ήτον μόνο δουλειά. Ήτον γεγονός. Ήτον είδηση. Ήτον κουβέντα ντ’ επέρεν δρόμον και εν εστέκεν. Κι άμον επήρεν ο λόγος την ανηφόραν, εβρέθανε κι οι γιαγιάδες σον κεντρικόν δρόμον, με τα μαντίλια δεμένα σφιχτά και το στόμαν χαμηλωμένον όχι από ντροπήν, αλλά από τέχνην. «Έσφαξαν το γουρούνι σ’ Τσίτσια… κι είπαν τι δεν. Ελάτε να τρώμε κι εμείς.» Η κουβέντα εφτάκε, εστάκε, εζύγισεν. Και η άλλη, που ξέρ’ να μετράει όχι το κρέας αλλά τα λόγια, απαντά δίχως θυμόν:
Εκεί ακριβώς έν’ το ποντιακόν το χιούμορ. Όχι σον ήχον της φωνής, αλλά σην επιλογήν των λέξεων. Γιατί σον τόπον ατόν, το «ελάτε να τρώμε» έν’ γενικόν. Μπορεί να έν’ κουβέντα της στιγμής, μπορεί να έν’ για να ειπωθεί. Αλλά το «ελάτε κι εσείς» έν’ πρόσκληση.Έν’ αναγνώριση. Έν’ τιμή. Κι άμα λείπει η πρόσκληση, όσα γουρούνια κι αν εσφάξανε, ο άνθρωπος νιώθει πως έμεινεν απ’ έξω. Γι’ ατό κι η γιαγιά, με μιαν ατάκαν, είπε ούλα όσα επόρ’νε να ειπωθούν: ούτε φωνές, ούτε παράπονα μόνο ένα «εν εκτροπής ατό» κι ένα χαμόγελον ντ’ ελέπ’ παρακάτω. Γιατί σον χωρίον, το γέλιο έν’ τρόπος ζωής,και το ποντιακόν χιούμορ έν’ η αλήθεια ειπωμένη σιγά…για να πονέσει και να γελάσει ατώρα κι ο άλλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.