«Γράφω Ποντιακά και όχι Greeklish Τέλος!»

Γράφω Ποντιακά και όχι Greeklish. Βάζω ένα τέλος τώρα. Δεν πειράζει αν κάνω ορθογραφικά λάθη. Είμαι Πόντιος και γράφω Ποντιακά. Κι άμα θέλεις, να σου πω κάτι; Αυτό δεν είναι απλώς δήλωση. Είναι δημοτικό, καφενείο, αυλή, αυθεντική φωνή. Είναι ο τρόπος που γελάμε, που φωνάζουμε, που λέμε αλήθειες χωρίς φίλτρα. Σο χωρίο μας , όλα γίνονται με προτεραιότητες. Ο ντόπιος πρώτος, ο γαμπρός που πήρε νύφη απ’ αδά δεύτερος, οι γείτονες τρίτοι, κι οι Αθηναίοι στο τέλος, που ακόμα ψάχνουν το δρόμο για την πλατεία και το μαντρί. Κι η γιαγιά, σο σκαλί με τη μπογιά στο χέρι, γράφει στον τοίχο:

«Ο Πόντος ζει και έν παντού» κι ούτε που τη νοιάζει αν κάποιος κοιτάζει περίεργα. «Η ζωή μ’», λέει, «δεν χρειάζεται άδεια από κανένα γραφείο.» Σο μέσον, ο γνωστός ποδ… εεε ποδοσφαιριστής, κρατεί τη λύρα σαν τρόπαιο και λέει: «Αχά… και εγώ πα!» Κι ούτε που τον νοιάζει που δεν ξέρει από μουσική. Άμαν λες «δεν ξέρει», γελάει και συνεχίζει.

Σο καφενείον, ο παππούς λέει στην κοπέλα: «Έπαρτα απ’ αδά, μη σκόν’ και σύρατα» Κι εκείνη απαντά με ύφος αυστηρό αλλά χαμογελαστό: «Θήκονατα αδά πείσον ατό… εζάτζασμεν»

Κι έτσι καταλαβαίνεις: Στην Αναγέννηση, η σάτιρα και το χιούμορ είναι νόμος. Άμαν δεν γελάς, χάνεις. Άμαν γελάς, κερδίζεις. Σο σπίτι, ο παππούς και η γιαγιά σ’ ένα κρεβάτι, με μπαστούνι κάτω απ’ το στρώμα, σαν μυστικό, σαν σύμβολο. Μιλάμε για ζωή, ατάκες, παρατηρήσεις, αυθορμητισμό.

Σο σχολείο, το μάθημα για κατοικίδια:  Κομπίνα μας, τρακτέρ μας, πλατφόρμα μας. Ο δάσκαλος μένει άφωνος, οι υπόλοιποι παιδιά κοιτάνε και γελάνε. Γιατί σο χωρίο, το τρακτέρ είναι ζώο, κι η κομπίνα έχει ψυχή.

Κι ο τοίχος που έχει πάνω γραμμένο: «ΑΔΑ ΕΧΩ ΚΡΥΨΕΙ ΤΑ ΛΥΡΑΣ – ΜΗΝ ΠΕΙΡΑΖΕΤΕΤΑ» Και το Χ στο πλακάκι φωνάζει πιο δυνατά από κάθε λέξη.

Και τότε έρχεται η ατάκα που τα λέει όλα: «Αυτός ο καθρέπτης μ’ μεγαλώνει τον ποπό!» Και η αντίδραση ακαριαία: «Χάσονα… Μην λες τίποτας Χρήστο… Πίσων η παπία!» Η πάπια, φυσικά, περνάει από πίσω σαν να λέει: «Εγώ δέν φταίω, εγώ παρατηρώ.»

Σο χωρίο δεν έχει ρολόγια. Έχει ρουκ. Κι όταν λένε: «Πρέπει να πάτε Αναγέννηση – ο χρόνος σας αρχίζει από τους ζουκ» κανείς δεν ρωτάει λεπτομέρειες. Γιατί εδώ ο χρόνος δεν μετριέται με λεπτά. Με γελάκια, καφενεία, στροφές και παρεξηγήσεις με φίλους.

Κι έτσι καταλήγουμε: Δεν γράφω Greeklish. Δεν γράφω για να με διορθώσουν. Γράφω Ποντιακά, με λάθη, με γέλιο, με σατιρικές ατάκες, με πάθος και μνήμη.

Γιατί στο τέλος: ΑΥΤΑ λέω, σα μέσ’, και γελάμε ή όχι. Είμαι Πόντιος και γράφω Ποντιακά. Κι όποιος κατάλαβεν, κατάλαβεν. Κι όποιος όχι… ας γελάσει την επόμενη φορά