Στο σπίτι η κατάσταση είχε ξεφύγει. Όχι από φασαρία από συνήθεια. Η πάπια, ο Ντόναλ, είχε πάρει αέρα. Έμπαινε, έβγαινε, έκανε βόλτες, φώναζε, σχολίαζε, λες και το σπίτι ήταν δικό του.
Ούτε σκύλος, ούτε γάτα. Πάπια. Και μάλιστα με άποψη. Κάποια στιγμή, κοιτάει γύρω του σοβαρός, παίρνει ύφος ανθρώπου που σκέφτεται βαθιά και πετάει την κουβέντα: «Λέω να βάλουμε και κανέναν παπά στην παρέα μας, να μας διαβάσουν που και που εδώ μέσα…»
Σιωπή. Όχι γιατί φοβήθηκαν. Αλλά γιατί… δεν ήταν και άσχημη ιδέα. Γιατί άμα το καλοσκεφτείς: η πάπια κάνει φασαρία, το τρακτέρ δεν παίρνει μπροστά, η κομπίνα τρίζει, κι η πλατφόρμα στέκει στραβά. Κάτι δεν πάει καλά ενεργειακά.
Η γιαγιά σταυροκοπιέται: «Εγώ το ’λεγα… πολλά μαζευτήκαμε εδώ μέσα.» Ο παππούς, ψύχραιμος: «Άμον εφωνάζει η πάπια, καλόν έν’. Άμαν σωπάσει… τότε να φοάσαι.» Κι ο Ντόναλ, ατάραχος: «Εγώ λέω για προληπτικόν διάβασμαν. Όχι για κακόν. Για συντήρηση.»
Γιατί στο χωριό, δεν περιμένεις να γίνει το κακό. Προλαβαίνεις. Όπως λαδώνεις την πόρτα πριν τρίζει, έτσι φωνάζεις και τον παπά πριν… χειροτερέψει η κατάσταση. Στο τέλος, κανείς δεν έφερε παπά. Αλλά όλοι συμφώνησαν σε ένα πράγμα: αν μια πάπια το σκέφτηκε, κάτι ξέρει.
Και το σπίτι συνέχισε να ζει: με φασαρία, με μηχανές, με πάπιες που μιλάνε και με ανθρώπους που γελάνε. Γιατί άμα δεν γελάσεις μ’ αυτά, θα χρειαστείς όντως διάβασμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.