Ο Κωστίκας και η Σουμέλα

Η Σουμέλα εστέκετον πάνω απ’ το καζάνι και ανακάτευεν τη φασολάδαν με το κουτάλ’. Αχνός, μυρωδιά, και υπομονή… πολλή υπομονή. Έρται ο Κωστίκας, παίν’ το κουτάλ’, δοκιμάζ’ ένα ρουφηξία και λέει με παράπονο: Πάλι φασολάδαν επίκες; Η Σουμέλα ούτε που εσάλεψεν. Γυρίζει, τον ελέπ’ με το μάτι το γνωστό και απαντά: Δέβα ση μάνας να τρώς τα μπριζόλας…

Ο Κωστίκας εχάμωσεν το κεφάλ’ κι εσκέφτετον. Φασολάδα χτες, φασολάδα σήμερον, φασολάδα αύριον… αλλά λόγον δεν είχεν άλλον. Κι όπως έλεεν κι ο παππούς του: «Η φασολάδα έν’ φτωχό φαΐ, αλλά γεμίζει το στομάχ’ και μαθαίνει υπομονή.» Κι έτσι, ο Κωστίκας εκάθισεν, έφαγεν τη φασολάδαν και είπε από μέσα του: Άμον έν’ η ζωή… άμα δεν σ’ αρέσει, δέβα αλλού. Κι η Σουμέλα, ανακατεύοντας το καζάνι, εχαμογέλασεν. Γιατί ήξερεν καλά: όποιος γκρινιάζει, στο τέλος πάλι τρώει.

Εμαζώχταν ο κόσμος να αποφασίει. Ο Κωστίκας εστάθεν όρθιος, έβαν το χέρι ψηλά και είπεν με σοβαρό ύφος: Εμέν’ λέω να αλλάξομεν τα πάντα! Ο κόσμος εχειροκρότεσεν, τα κεφάλια εκούνεψαν, όλοι ελέγαν «σωστά τα λέει». Ύστερα ερώτεσεν ξανά: Κι ποίος έν’ έτοιμος να σηκωθεί να κάμει κάτι; Σιγή. Άλλος εκοίταζεν χάμαι, άλλος εψάχνεν το κινητό, άλλος εθυμήθεν ξαφνικά δουλειά. Ο Κωστίκας εχαμογέλασεν και εκάθισεν. Γιατί ήξερεν: τα λόγια αλλάζνε τον αέρα, μα τα έργα θέλνε πόδια. Κι όπως έλεγαν οι παλιοί: «Ούλ’ θέλνε την αλλαγήν, κανείς δε θέλ’ τον κόπον.»